Rüzgâr eken fırtına biçer

Eklenme Tarihi: 16.07.2018 08:30:00 - Güncellenme Tarihi: 29.05.2020 16:03:49

                                                                                                                                                  

         Ülkemiz genellikle her on yılda bir darbe ya da darbe girişimlerine maruz kalabiliyor.  Nasıl ki Osmanlının son dönemlerinde ?Hürriyet elden gidiyor? sloganı darbe yapmaya baş gerekçe kılıf teşkil etmişse bir bakıyorsun 28 Şubatta olduğu gibi  ?Laiklik elden gidiyor?? sloganı da postmodern darbeye baş gerekçe kılıf teşkil edebilmiştir. Her ne kadar vizyona sokulan sloganlar birbirinden farklılık arz etse de sonuçta darbe yapmak utanç verici ortak buluşma noktadır.  İşte bu yüzden 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül, 28 Şubat, 15 Temmuz gibi yüz karası ortak buluşma noktaları darbe heveslilerin alınlarında ebedül ebed kara leke olarak kalmaya yeter artar da.

         Maalesef tarihte olduğu gibi her tür Yeniçeri kazan kaldırmak girişimleri hız kesmeden ülkemize üzerinde dur durak bilmiyor. Belli ki içi boş sloganlarla insanımız avlanmak istenmekte. Karanlık güçler kirli emellerinden vazgeçmeye dursun şu da var ki;  her kim ki 'Rüzgâr eker, fırtına biçeceği' muhakkak. Bakın şöyle tarihe; Yeniçeri Ocağı başlangıçta bizim kuruluş mayamız bir ocağımız olarak görülecektir. Ancak ne var ki, Yeniçerilik zaman içerisinde kuruluş ruhundan uzaklaşınca ilerisinde Devlet-i Aliyye-i Osmaniye?nin karşısına başına bela olacak bir kazan kaldırma hareketi olarak çıkacaktır. Tabii bu durumda Yeniçeriliğin kışkırtıcı rol üstlenmesine göz yumulamazdı,  ister istemez bu Ocağın 1876 tarih itibariyle kaldırılmasını gerektirmiştir, kaldırılır da. Böylece Yeniçeri Ocağı ektiğini biçmiştir. Fakat gözden kaçan bir husus var ki ardından bıraktığı bu kazan kaldırma izi tarihin ileri ki evrelerinde filiz verip nice başkaldırma ve isyan hareketlerinin doğmasına kötü örnek teşkil edecektir. Hiç kuşkusuz talihsiz acı örnek teşkil etmektir bu.  Yine şunu belirtmekte fayda var, belki de Yeniçeri Ocağının topyekûn imha edilmesi yerine ıslahı cihetine gidilseydi bugüne dek her türden isyan ve başkaldırma oluşumların türeme geleneği oluşmayabilirdi. Nitekim paralel ihanet çetesi de başlangıçta tıpkı Yeniçeriliğin kuruluş mayasında olduğu gibi ?Hoşgörü?yü referans alan bir yapıydı, ancak 40 yıllık sızıntı birikimiyle geldiği noktada başlangıç mayası hoşgörü seansından beddua seanslarına terfi edip devlete ve millete ihanet eden FETÖ terör örgütü olarak karşımıza çıkıverdi. Öyle ki bu ihanet çetesi 15 Temmuzda milletimizi ve devletimizi havadan ve karadan bombalayarak tankla ezip geçmeye yeltenmişlerdir. İşte günümüzün bu kazan kaldıran iflah ve ıslah olmaz Yeniçerilerinin şimdi kökten kazınması vaktidir. Dikkat edin her ne kadar Osmanlıda ki Yeniçeri için belki ıslah edilse darbe geleneği oluşmazdı desek de söz konusu Neocon Yeniçeri olunca aynı şeyi söyleyemeyiz. Baksanıza adamlarda pişkinlik o kadar tavan yapmış durumda ki yüzlerinde en ufak pişmanlık belirtisi görülmüyor, bu yüzden tez elden köklerinin kazınması gerekir. Aksi halde bu güzelim ülkenin bu ?Sızıntı İhanet Çetesi?yle daha çok kaybedeceğiz demektir.

          Evet, Yeniçeriliğin ardından bıraktığı kazan kaldırma fitne tohumu ileri ki evrelerde I. Meşrutiyet, 31 Mart Vakası, Halâskâran-ı Zabitan (kurtarıcı subaylar) isyanı, Mahmut Şevket Paşa suikastı gibi bir dizi kazan kaldırma hareketlerin oluşumunu tetikleyip Osmanlı Devletinin sonunu getirmeye yetmiştir. Üstelik her türden Yeniçeri kazan kaldırma girişimler isyanını ?Şeriat-hürriyet-adalet? gibi kıymet ifade eden kavramlar üzerinden yürütmüştür.  Oysa bu kıymet değer kavramlar devlet ve toplumu bir arada tutup asla kirli emellere malzeme olacak kavramlar değildi. Kirli emellerine kılıf yaptılar da ne oldu, nihayetinde   'Rüzgâr eken fırtına biçer' sözü yerini bulup ülke dışına kaçmışlardır. Nasıl mı? İşte bunlar arasından mesela adından sıkça Jön Türkler olarak söz ettiren hareket bunun tipik misalini oluşturur. Malumunuz Jön Türkler Osmanlıyı çöküş noktasına getirmelerinin bedeli olarak halk tarafından linç edilme endişesine kapıldıklarında soluğu yurt dışında almışlardı. Derken asker millet olma hasletimiz kullanılarak yapılan pek çok darbe girişimlerin bedelini bu necip millete pahalıya ödetmiş oldular. Ancak şu da bir gerçek Fuat Keçecizade Paşa'nın ?Biz içeriden siz dışarıdan şu devleti bir türlü yıkamadık? dediği Osmanlı?nın son üç yüz yıl kalan zaman diliminde bile öyle kolay yutulur lokma olmadığı görülmüştür. Düşünsenize Osmanlı çöküş sürecinde ve hasta yatağında yedi düvele karşı üç yüz sene dayanabilmiş bir devlet, bu az bir zaman dilimi değil elbet. İşte bu dayanma ve direnme süreci içerisinde, yani Osmanlının 1595?1826 zaman dilimi içerisinde geçirmiş olduğu tüm Yeniçeri usulü kazan kaldırma hareketleri ancak takatinin tükendiği noktada ömrü kifayet etmemiştir. Hele bünyeye bir mikrop girmeye dursun, bir bakmışsın bu çöküş sürecinde hızla üreyen virüsler metastaz yapıp tüm vücudu sardığında sayıları 10'u bulan darbe türü kazan kaldırma hareketlerinin istilasına maruz kalınabiliyor.

       Peki, Osmanlı tarih sahnesinden çektirildi de ne oldu, hiç kuşkusuz Yeniçerice kazan kaldırma alışkanlığı son halkada eften püften sudan bahanelerle Türkiye Cumhuriyeti döneminede sıçrayıp yoluna devam etmiştir. Bilindiği üzere Hacı Bayramda dualar eşliğinde Osmanlı bakiyesi üzerine kurulan genç Türkiye Cumhuriyeti devletinin heyecanı da bir bambaşka duygu seliydi. Hatta milletçe bu kuruluş heyacanını yeni kan tazelemek olarak algıladık bile. Ancak, sonra ki bir takım nahoş gelişmeler bu heyecanımızı silip süpürecektir.  Çünkü bir baktık ki, tarihte tıpkı Yeniçeri usulü 'şeriat' adına gerçekleştirilen kazan kaldırma hareketlerinin değişik versiyonu bu kez Cumhuriyet döneminde bir başka hüviyette karşımıza çıkıverdi. Nitekim Yeniçeri kazan kaldırma hortlamasının ilk nüvesini ?Milli Şef? döneminde bütün çıplaklığıyla görmek mümkün. Öyle ki bu ilk nüve tek parti diktatörlüğü şeklinde boy verip adeta milleti canından bezdirmiştir. Neyse ki dünyada bir takım konjonktürel şartlara bağlı olarak gelişen demokratikleşme taleplerinin ivme kazanmasıyla birlikte hele şükür çok partili döneme geçebilmişiz. Böylece tek parti uygulamalarına son verecek hamle Menderes'in ?Yeter artık söz milletindir?  çağrısında yer alan haykırış halkın umut ışığı oldu. Ve takvimler 1946 yılını gösterdiğinde bu necip millet gereğini yapıp yeni bir miladın fitilini ateşlemesini bilmiştir. Amma velâkin malum karanlık güçler halkın büyük teveccüh gösterdiği Menderes?e rahat nefes aldırmayacaklardır. Zira İsmet İnönü halkın kendisine vermiş olduğu mesajdan ders alıp köşesine çekilmek yerine askeri tahrik etmeyi yeğlemiştir, yetmedi DP iktidarını devirmenin derdine düşmüştür habire. Adı üzerinde Milli şef,  böylesi kafa yapısına sahip bir liderden demokratik tavır beklenemezdi zaten. Tek parti dönemi boyunca hürriyetten tek bir söz etmeyen malum karanlık çevreler çok partili dönemde hemen hürriyet havarisi kesilip ?Hürriyet isteriz? sloganıyla ortalığı velveleye vermişlerdir. Meğer   'Hürriyet'  kavramı 27 Mayıs darbesine kılıf bulmak için kullanılmış. Ve bu nasıl hürriyetten söz etmekse o süreçte başbakanın yakasına yapışılmış bile. Öyle ki Menderes?in yakasına yapışıldığında  'Bundan daha iyi hürriyet mi olur'  diye verdiği cevapta meselenin arka planında asıl niyet açığa çıkar da.   Öyle ya,  otoriter ülkelerde değil ülke liderinin yakasına yapışmak,  sıkıysa emri altındaki yöneticilerinin yanına yaklaşılsın,  ya da bir çift söz söylemeye kalkışılsın, hemen adamı kurşuna dizerler bile.

         Anlaşılan o ki; çok partili hayata geçişimiz asla Milli şefin iradesiyle gerçekleşmiş değildir, bilakis dünyada yeni gelişen konjonktürel şartların zorlamasının bir sonucudur. Allah korusun CHP'nin insafına muhtaç kalsaydık bu necip millete bırakın söz hakkı tanımayı, çok partili hayatı bile bize çok görürlerdi. Zaten değil midir ki 1943-1944 yıllarında CHP Ankara İl Başkanlığı ve sonrasında Ankara Valisi olmuş Nevzat Tandoğan ?Bu memlekete komünizm gelecekse onu da biz getiririz? diyen bir zihniyet ürünü, o halde her şey bunlardan sorulurmuşçasına hareket etmeleri gayet tabidir, şaşmamak gerekir. İyi ki de I. ve II. Dünya savaşlarından sonra dünyanın geldiği nokta çoğulculuktan yana gelişmiş, yoksa bu ülkeyi tek parti modeliyle sonsuza kadar yürütme hevesinde olacaklardı. Bakın, Milli Şef uygulamalarına halkın tahammül edemeyişi o kadar net açık ortadaydı ki;  çok partili hayata geçmekle birlikte aziz milletimiz CHP?nin ipini çekip muhalefete mahkûm etmiştir. İşte milli iradenin gücü budur. Ne var ki iç ve dış mihraklar bu milli irade güce çare bulmakta gecikmeyeceklerdir, halkın seçtiği DP'yi bir darbe sonucu götüreceklerdir. Hatta darbe sonrası halkın iradesini hiçe sayan bu zihniyet 27 Mayıs darbesini bayram ilan eder de. Onlar bayram ilan ede dursunlar 'Rüzgâr eken fırtına biçer' gerçeği bu darbede de ilk yansımasını gösterecektir. Nasıl mı? İşte önce 27 Mayıs darbesini yapan Milli Birlik Komitesi kendi içinde patlak verip ikiye ayrılmakla, sonrasında ise bu komite kademesi içerisinden İnönü karşıtı 14?ler grubu diye bilinen subaylar yurt dışına sürgün edilerek elbet. Tabii bu arada Milli Şef cinliği bu ya hemen fırsattan istifade alelacele yarım yamalak bohça misali kurdurduğu koalisyonla dizginleri eline alacaktır. Peki, dizginleri eline aldı da ne oldu,  iktidarda tam da istedikleri türden cirit atamayacaklardır. Bu yüzden pekte rahat sayılmazlardı. Her ne kadar ordunun içerisine yuvalanmış cuntadan bir kısmını bir süreliğine kullanmayı başarabilmişlerse de, sonunda hem asker kanadından hem de halk tarafından içten içe yükselen öfke selini dizginleyemeyecektir. Derken 27 Mayıs ihtilalinin baş aktörlerinden diyebileceğimiz Talat Aydemir bile sonunda dayanamayıp İnönü?ye karşı rahatsızlığını dile getirecektir. Bu demek oluyordu ki ihtilal kışkırtıcılığı rüzgârını arkaya almak bir noktaya kadarmış, bunun birde fırtına öncesi derin sessizliği vardı ki,  tabii bu bildiğimiz sıradan bir sessizlik değildi elbet, bu düpedüz Milli Şef kurnazlığına karşı duyulan milletin derin sessizliğidir. Nitekim bu fırtınadan önceki sessizlik zamanı geldiğinde yine sağ iktidarları iş başına getirmekle kendini gösterecektir.

          Ne acıdır ki,  27 Mayıs 1960 İhtilali halkın büyük sevgisini kazanmış çok partili dönemin ilk başbakanı Menderes?i idam sehpasına götürmüştür. Astılar da ne oldu, onu asanların isimleri çoktan hafızalardan silinmiş ve unutulmuşta. Ama unutulmayan ve sürekli yâd edilenler vardı ki,  o da bu milletin derin sinesinde taht kurmuş adam gibi adam diyebileceğimiz Adnan Menderes, Hasan Polatkan, Fatin Rüştü Zorlu gibi abide şahsiyetlerdir. Dikkat edin adam gibi adamlar diyoruz. Niye acaba? Çünkü onlar bu milletin bağrından kopmuş halkın gür seda sesi demokrasi kahramanıdırlar. Üzücü olan şu ki gönüllerde taht kurmuş abide şahsiyetleri unutturmak adına 27 Mayıs İhtilali okullarda devrim olarak okutturulmuştur. Neyse ki halkın seçtiği bir başbakanın idam edildiği 27 Mayıs Bayramı tedavülden kaldırılıp bu ayıba son verilmiştir. Belki de 12 Eylülde en işe yarar icraat bulmak gerekiyorsa yaptığı tek iyilik milletin bağrında derin yara açmış olan 27 Mayıs?ın bayram olarak kutlanmasına son vermiş olmasıdır. Son verilmesi de gerekiyordu. Azcık akıl irfan sahibi böyle bir darbenin devrim olmayacağını fark eder zaten. İşte bu yüzden Necip Fazıl 27 Mayıs7ı ?Yoğurttan bir hükümete mukavvadan bir hançer saplanmış? ihtilal olarak tanımlamıştır.  Nasıl devrimse pamuk gibi zarif bir hükümet ihtilalle alaşağı edilebiliyor.

         Evet,  bu ihtilal 'Askeri Cunta-CHP-Medya' işbirliğine dayalı bir darbedir.  Dedik ya 27 Mayıs'ın akabinde hemen Milli Birlik Komitesi içerisinde çatlağın belirmesi ihtilal kışkırtıcılığında asker kanadının bu işte nasıl kullanıldığının bariz göstergesidir. Öyle ki, askeri kanattan 14?ler grubu hariç bu ülkeyi CHP'ye teslim etmeye yeltenen NATO?nun emrinde bir askeri cunta tarafından gerçekleştirilen darbeden başkası değildir. Nitekim ihtilal sonrası Türk Silahlı Kuvvetlerinin tarafsızlığına gölge düşürecek gelişmelerden rahatsız olan Milli Birlik Komitesi (MBK) içerisinden 14 üyenin tavır sergilemesi bunu teyit ediyor. Tabii böyle bir tavır sergilemek bir bedel gerektiriyordu. Ki;  14?lere bu bedel sürgün edilerek ödetilir. Düşünsenize ortada öyle gözü dönmüşlük bir oyun vardı ki, çirkin emeller uğruna kendi komite kademesinde silah arkadaşlarını bile sürgün edebiliyorlar.

          Peki, çirkin emellerine ulaştılar mı?  Kısa vadede olsa tabii ki emellerine ulaştılar, hiç yoktan kendileri açısından engel gördükleri Menderes, Hasan Polatkan, Fatin Rüştü Zorlu ortadan kaldırılmıştır. Ama uzun vadede 27 Mayıs?ın bir devrim olduğu yalanı maya tutmayacaktır.  Nitekim ileri ki dönemlerde 'evdeki hesap çarşıya uymaz'  misali bir durum vaziyetle karşılaşacaklardır. Malum, 14?lerin tasfiye edilip sürgün edilmesiyle önlerinin açık olacağını hesap edenler seçime gidildiğinde milli iradeden gerekli şamarı almışlar da. Halk bu uyduruk devrim masalına pirim vermeyip, ibre yine sağ iktidarlardan yana işlemeye başlayacaktır,  sol zihniyetse her zaman olduğu gibi yine bekleme salonuna alınacaktır. Artık bundan böyle halkımız sola yüz vermemeye kararlıdır. Tabii kararlı oldukça da bu malum çevreler boş durmayıp sürekli askeri kışkırtarak her on yılda bir demokrasimizi kesintiye uğratmakta geri durmayacaklardır.  Derken kınında durmayan bu güruh millete 12 Mart,   12 Eylül, 12 Mart, 28 Şubat, 15 Temmuz süreçlerini yaşatacaklardır. 

        Maalesef halkın iradesini içine sindiremeyenler bunca Yeniçeri usulü kazan kaldırmalardan ders almamış olsalar gerek ki her boşlukta asker üzerinden ?Cumhuriyeti yaşatmak ve kollamak?  ya da Pensilvanya güdümlü ?Yurtta Sulh? sloganının ardına sığınarak yeni Yeniçeri usulü kazan kaynatabiliyorlar.

          Rüzgâr eken fırtına biçer sözü 12 Eylül, 28 Şubat, 17-25 Aralık ve 15 Temmuz içinde geçerli akçe. ihtilale davetiye yağdıranlar ihtilal sonrası demokrasiyi arar oldular. Nasıl arar olmasınlar ki,  27 Mayıs 1960 ihtilali hem millete hem de DP?ye yapılmış bir darbeydi, ancak 12 Eylül öyle değildi, bu kez terazinin bir kefesine sol kesimde konulmuştur. İlginçtir terazinin kefesinde kendini gören sol, ancak Turgut Özal'ın başbakanlığı döneminde 12 Eylül'e reddiye döşeyebilmişlerdir. Eeh ne yapsınlar,  evdeki hesap çarşıya uymayınca reddiye döşemeleri gayet tabiidir. 

           Artık bunca yaşananlardan sonra bir takım aklı evveller aklını başına toplayıp bir türlü ordu içinde darbe yapmanın zevkine alıştırılmış bir takım komutanları kullanmaktan vazgeçmiyorlar. Dedik ya, dün nasıl ki Osmanlıda ?şeriat? kavramı kullanılarak bir takım darbe girişimleri vuku bulmuşsa bir bakıyorsun Genç Türkiye?mizde de kimi zaman özgürlükler bahane edilerek 27 Mayıs Askeri Darbe, sağ-sol çatışması bahane edilerek 12 Eylül Askeri Darbe, laiklik bahane edilerek 28 Şubat Postmodern darbe yapılabiliyor.

         Birileri 28 Şubat için meselenin irtica olduğunu sana dursun işin aslı astarı hiçte öyle değil, bilakis çıkar paylaşımı uğruna yapılan düpedüz bir Postmodern darbedir. Nitekim 28 Şubat Postmodern darbe sonrasında batık bankaların yönetim kurullarından darbecilerin çıkması bunu teyit ediyor.  Öyle ki irtica filan bahane gerçekte gizli ajandalarında çıkarları gereği 28 Şubata karşı çıkanları andıçlayarak ezdiler, 28 Şubatın amigoluğunu yapanlar da rüsva edildiler. İşte rüsva edilmişliğin en tipik örnek ismi ve Medya patronu Dinç Bilgin'dir. Postmodern darbeye çanak tutup 28 Şubat sürecinin o sisli atmosferinde devlet kasasından nemalandılar da ne oldu, 28 Şubat sonrası haksız edindikleri kazançlarının uçtuğunu gördüler.

          Aman Allah'ım neydi o günler, Tasarruf Mevduat Sigorta Fonu (TMSF) tüyü bitmemiş yetimin hakkını alabilmek için canhıraş mücadele vermişti. Alacakları bir çırpıda tahsil etmek hiçte kolay olmadı,  kiminin mallarına haciz konularak, kimine ödeme planı çıkartılarak geçmiş yaralar sarılmaya çalışıldı. Bu ülkenin kanını öyle sülük gibi emmişlerdi ki işbirliğine girmedikleri iç ve dış güç kalmamıştı. Düşünsenize başbakanı bile pijamayla karşılayacak pozisyon almışlardı. Umulur ki o günlere bir daha dönmeyiz. Hoş doğrusu aralarında bu yaptıklarından pişman duyduğunu itiraf edenler de vardı, ama olanlar olmuş, her şey bitmiş ve nice çamlar devrildikten sonra pişman olmuşlar neye yarar ki. Önemli olan burnumuzun dibine kadar dayanmış pis kokuları zamanında berhava edecek basireti gösterilebilmekti. Tam aksine Türk Silahlı Kuvvetleri gerek bir takım rantiye odaklarınca, gerek bir kısım medya, gerekse statükocu partiler kanalıyla kışkırtılarak ihtilal düğmesine basmak hedeflenmiştir.  Maalesef ihtilal kışkırtıcılıyla Türkiye suni gündemlere kurban verilmiştir. Anlaşılan o ki, iç ve dış zinde mihraklarca ülkemiz sağcı-solcu, laik-anti laik, Sünni-Alevi, Türk-Kürt ikilemleri oluşturularak cennet vatanımız cehenneme çevrilmek istenmiştir. Oysa bizim kültür birikimimiz ikilem yapılar oluşturmaya izin vermez, çünkü biz farklı kimliğe sahip insanlarla bir arada yaşamaya alışmış bir milletiz. Bu yüzden bizim dışındakileri öteki görmeyiz. Şu an bizim öteki olarak göreceğimiz olsa olsa fikirlerin tartışmasından korkan statükocu çevrelerle darbe severler olmalıdır. Biz biliyoruz ki hem sağda hem de solda değişimden yana, demokratik katılımdan yana, dünyada adından söz ettiren Türkiye?den yana entelektüellerimiz var oldukça darbe severlerin hevesleri kursaklarında kalacaktır, bu böyle biline.

            Peki ya 28 Şubat sonrası durum vaziyet nasıl? Malum, halkın büyük teveccühünü kazanmış Tayyip Erdoğan iktidarında artık darbe dönemlerinin kapandığını sandığımız noktada bir bakıyorsun;  Cumhurbaşkanının seçilmesini sabote etmeye yönelik 27 Nisan e-muhtıra denemesi,  birkaç ağaç bahane edilerek Taksimde Gezi Parkı çıkarması, Soma maden faciası bahane edilip hükümeti itibarsızlaştırmak suretiyle alaşağı etme girişimlerine kalkışılabiliyor. Yetmedi Pensilvanya kaynaklı paralel ihanet çetesince önce 17-25 Aralık, sonrasında Cumhuriyet döneminin en kanlı 15 Temmuz darbe girişimi yapılabiliyor. Adamlar baktılar ki kırk yıldır sızma faaliyetleriyle edindikleri birikimler Cumhurbaşkanımızın kararlı duruşuyla inlerine girilip bitirilecek noktaya gidiyor,  birikimlerinin heba olmaması uğruna Meclis, Emniyet, MİT gibi hassas kurum binalarının bomba yağdırmaktan tutunda, halkın üzerine bile tank sürüp iki yüzü aşkın insanımızı şehit etmeyi göze alabilmişlerdir. İşte yurt içi ve dışı bankalarda milyar dolarlara hükmeden bu örgütün geldiği nokta kan dökmek olmuştur. Meğer kırk yıl öncesinde çıkarttıkları Sızıntı dergisi bilimsel görünme maskesi altında sızma faaliyetiymiş.  Evet, sızma mızma derken Aksiyon dergisiyle aksiyon hale gelme sinsi becerisi, Zaman gazetesiyle de zamansız bir darbe girişimi neticesinde halkın bariyerine takılıp Samanyolu yolculukları saman alevi olmuştur. Tabii yinede her şey bitmiş sayılmaz, Cumhurbaşkanımızın çağrısına kulak verip meydanları diri tutmalı. Çünkü tabiat boşluğu sevmez,  her ne kadar sayıca az olsalar da bir kere ortada milyar dolarlara sahip ve uluslararası taşeronluğa soyunmuş bir yapı var. Dolayısıyla Türkiye düşmanı dış güçler devletin silahını, uçağını, tankını halkın üzerine doğrultan bu ihanet şebekesini ellerinde tuttuğu bu maşayı ve kozu sonuna kadar kullanmayı ihmal etmeyeceklerdir. Ne zaman ki bu koz maşa işe yaraşamaz hale gelir, işte o zaman bu koz kartı buruşuk kâğıt mendil misali buruşturulup atacakları muhakkak. Şuan bize düşen süper güçlerin paçavra halde atacağı günü beklemek olmamalı, Cumhurbaşkanımızın çağrılarına icabet edip meydanları boş bırakmamak olmalıdır.  Bunca yaşanan darbe ve darbe girişimlerinden şunu gördük ki meğer irtica, laiklik, hoşgörü falan filan hep işin kılıfı. Düşünsenize başlangıçta hoşgörü kılıfı altında devletin tüm kademelerine konuşlanıp sonrasında malum karşımıza paralel devlet yapılanması olarak çıkabilmişlerdir. Altın nesil, Türkçe olimpiyat, Bank Asya, açtıkları Türk okulları gibi temalarla yumuşak karnımızdan içimize sızıp sonrasında Paralel Devlet oluşumu için düğmeye bastıklarında karşımızda önce MİT Tırlarını durdurmaya yeltenen,  en nihayetinde 15 Temmuz kanlı darbe girişimi neticesinde tanklarla bombalarla canavarlaşan gözü dönmüş Fetullahçı Terör Örgütü (FTÖ) gerçeği ile yüzleşiverdik.

           Evet, bizi içten içe düşündüren tehlike ne sağ, ne sol, ne şu, ne bu,  bizi düşündüren Pensilvanya'dan talimat alan Haşhaşiler ve statükocu zihniyetin galebe çalması düşündürmelidir. Nasıl düşünmeyelim ki 2023 Türkiye hedefimizi baltalamak için eteklerinde dökecekleri her ne taş ne varsa dökmekteler.  Aslında bu bir sapkınlıktır, bu bir statükoculuğun galebe çalma hadisesidir. Çünkü biz hadim devletten yana tavır koyarken onlar paralel devletten yana tavır sergilemekteler.  Onlar sergileye dursun eninde sonunda mutlaka rüzgâr eken fırtına biçmektedir.  Bu veciz söz dönüp dolaşıp ihtilal severlerin tıpkı 15 Temmuzda olduğu gibi can evinden vurmakta. Bu fırtına statükocuları tarihin harabelerine gömecektir. Türk?ün dirilişi diyebileceğimiz sivil toplum hareketlerinin ayak seslerinin günden güne artması bu muştuyu veriyor da. 

              Vesselam.

https://www.enpolitik.com/kose-yazisi/2355/ruzgar-eken-firtina-bicer

Sizin Yorumunuz:

*
*

Diğer Yazılar

28.05.2020 Sıla-i Rahim
21.05.2020 Ey Yolcu! Yolculuk Nereye?
14.05.2020 Niyet Hayır Akibet Hayır
07.05.2020 Gönüllü Açlık
30.04.2020 Amel-i Salih
23.04.2020 Günahın merkezi nefis mi?
16.04.2020 Çay Kahve Bahane, Gönül İlla Sohbet İster
09.04.2020 Ab-ı Hayat Tasavvuf
03.04.2020 Gündüz Gazetesi'nin Aydınlık Yüzü: Aziz Bal
01.04.2020 Aşk-ı Bendi
25.03.2020 Sofinin Dünyası
18.03.2020 Rabıta-i Şerife
11.03.2020 Arayan Bulur
04.03.2020   Suriye Ve Şah-ı Hazne
26.02.2020 Her Zamanın Bir Gavs'ı Var
19.02.2020 Evliyaullah
12.02.2020 Hatme-İ Hacegân
05.02.2020 Ben Sana Bendim
29.01.2020 Ne Mutlu Murad Mürşit Bulana
22.01.2020 Mürşid Beyatı
15.01.2020 Bey'at
08.01.2020 Vesile Olmadan Vasıl Olunmaz
01.01.2020 Himmet
25.12.2019 Tasavvufi Âdâb
19.12.2019 Âdâb ve Usul
11.12.2019 Nigâh Dâşt
04.12.2019   BÂZ GEŞT
27.11.2019 Yâd Daşt
20.11.2019 Yâd Kerd
13.11.2019 Vukuf-i Kalbì ve Vukuf-i Adedì
06.11.2019 Nazar Ber Kadem
30.10.2019 Vukuf-İ Zamani Ve Huş Der Dem
23.10.2019 Sefer Der Vatan
16.10.2019 Halvet Der Encümen
09.10.2019 İlahi İdrak
02.10.2019 Denge Âlem
25.09.2019 İnsanlığın Kurtuluşu
18.09.2019 İnsan İnsanın Kurdu mu?
11.09.2019 Kendimizi Keşfetmek
04.09.2019 Nurani Letaifler İnsan Göğsünde Kodlu
28.08.2019 Özgürlük Meşalesi İnsan Ruhunda Gizli
21.08.2019 Kendini Arayan İnsan
14.08.2019 Kâlù Belâ?da Verilen Söz
07.08.2019 Yıldız Falı Ve Gayb?dan Haber Vermek
31.07.2019 Melek, Şeytan ve Cin
24.07.2019 Şeytan ve Cehennem
17.07.2019 Ölüm Kar Beyaz
10.07.2019 Dünya Evinden Mahşere
03.07.2019 Dünya Fani Ahiret Baki
26.06.2019 Son Nefeste Pişman Olsan Ne Olmasan Ne
19.06.2019 İman Hem Nur Hem Kuvvet
12.06.2019 Zikir, Fikir, Şükür
04.06.2019 Zikir En Güzel Sermaye
29.05.2019 Tevbe Candan Olmalı ki Nasuh Gerçekleşsin
22.05.2019 Hürriyetin İlk Kapısı Tevbe
15.05.2019 Mürşid Odur ki İrşad Ede
08.05.2019 İrşad Olunmadan İrşad Edilmez
01.05.2019 Asıl Dava Nefsi Islah Etmektir
24.04.2019 Allah için Yol Gösterenler
18.04.2019 Şeriat, Tarikat, Marifet ve Hakikat
10.04.2019 Tarikat-ı Aliye
03.04.2019 Mehdi (r.a)
27.03.2019 Cemaat ve imamet
20.03.2019 Fitne katilden beterdir
12.03.2019 Bu ezanlar ki şehâdetleri dinin temeli
06.03.2019 Bedduaya lanet, duaya davet
27.02.2019 Hizmet nimettir
20.02.2019 Şeyh O?dur ki yolun başından sonunu göre
13.02.2019 Ölmek için doğunuz
06.02.2019 Halvette şöhret, şöhrette ise afet vardır
30.01.2019 Daha bizim hazinelerimizin kapısını çalan olmadı
23.01.2019 Sonsuz kaynak Silsile-i Şerife
16.01.2019 Has bahçenin gülleri
09.01.2019 Gavs-ı Bilvanisi Abdulhakim-el Hüseyni
01.01.2019 Menzil'deki ışık: Seyda
26.12.2018 Güneş balçıkla sıvanamaz
19.12.2018 Bediüzzaman?ın Seyda-i Nurşin tutkusu
12.12.2018 Hepimiz aynı kıbleye yönelmiş hizmetkârlarız
05.12.2018 Cahilin Abidi de Sofisi de hüsrandadır
28.11.2018 Ortak payda İslam?dır
21.11.2018 Ne mutlu kıymet bilene
14.11.2018 Bir şafak yürüyüşü
09.11.2018 Gül nesil evladın Sabr-ı Cemil metaneti
31.10.2018 Gönüller Sultanı Seyda
24.10.2018 Seyda Hazretleri'nin hayat serüveni
18.10.2018 Seyda (K.S)?ın anısına röportaj
10.10.2018 Minye?den Menzil?e
03.10.2018 İlimsiz tasavvuf asla!
26.09.2018 Zehirli şırınga suikasti
19.09.2018 Ayet ve slogan
12.09.2018 12 Eylül din mazlumu
06.09.2018 Selçuk Özdağ ve Yusufiye çilesi
30.08.2018 Namık Kemal Zeybek ve ülkü yolu
21.08.2018 Muhsin Başkan ve istişare
16.08.2018 Kop Tipisi ışığı Osman Okutmuş
09.08.2018 MHP ve ülkü yolu eğitimcisi Yılmaz Saka
02.08.2018 Biricik nur yüzlü kızım Merve Nur
26.07.2018 Hey gidi üniversite yılları
20.07.2018 Memleket hasreti
16.07.2018 Rüzgâr eken fırtına biçer
12.07.2018 Artık yeni Türkiye vakti
05.07.2018 Bunalımdan çıkış vakti
28.06.2018 İki kutuplu bakıştan çıkma vakti
21.06.2018 Popülizmi tarihe gömme vakti
14.06.2018 Çokluk içinde birlik vakti
06.06.2018 Vakit aşkın gözyaşı birlik vakti
30.05.2018 Ahmet Er ağabeyimizin gönül dünyası
24.05.2018 Hepimiz aynı kilimin desenleriyiz
17.05.2018 Kürtlerin soy kütüğü
11.05.2018 Türk-kürt Rabia'yız
03.05.2018 Dünden bugüne balans ayarı
26.04.2018 Fanatizm mi, diriliş mi?
19.04.2018 Fundamentalizm ve FETÖ belası
12.04.2018 Etnosantrizm ve Narsizim Canavarı
06.04.2018 Gelin canlar bir olalım
29.03.2018 Canlı bomba tedhişçiligi
22.03.2018 Terörizm
15.03.2018 Şiddet
08.03.2018 Dünden bugüne provokasyonlar
02.03.2018 28 Şubat Postmodern Darbe ve İrtica
25.02.2018 Yusuf Yüzlüler
19.02.2018 Ülkü kervanı
12.02.2018 Ülkü yolu
04.02.2018 Îlay-ı Kelimetullah davası
28.01.2018 Zaferle Değil, Seferle Yükümlüyüz
21.01.2018 OSMANLI ÜLKÜSÜ
14.01.2018 ÜÇ TUĞ?LU HİLÂL
14.01.2018 Bir şafak yürüyüşü
07.01.2018 MİKRO NİZAM-I ÂLEM
01.01.2018 NİZAM-I ÂLEM?İN FİKRİ TEMELLERİ
27.12.2017 MEHMET AKİF ERSOY
24.12.2017 NİZAM-I ÂLEM ÜLKÜSÜ
17.12.2017 HZ. ALİ VE NİZAM-I ÂLEM
10.12.2017 NİZAM-I ÂLEM?E SOSYOLOJİK BAKIŞ
03.12.2017 ANARŞİ ÂLEM Mİ? NİZAM-I ÂLEM Mİ?
26.11.2017 İMPARATORLUKTAN KÜRESELLEŞMEYE
19.11.2017 YERELLİKTEN NİZAM-I ÂLEME
12.11.2017 BEDEVİLİKTEN HADARİLİĞE MEDENİYET?TEN NİZAM-I ÂLEM?E
05.11.2017 KUL DEVŞİRME SİSTEMİ
27.10.2017 PİRİ REİS VE DÜNYA HARİTASI
19.10.2017 BİLGE KRAL ALİYA İZZET BEGOVİÇ
15.10.2017 ŞAVKI HİLAL MOSTAR KÖPRÜSÜ
08.10.2017 AYASOFYA
01.10.2017 AKŞEMSEDDİN VE FATİH
24.09.2017 HACI BAYRAM-I VELİ
17.09.2017 BİR MİZAH DEHASI NASREDDİN HOCA
10.09.2017 İMAM-I GAZALİ
03.09.2017 AHİ EVRAN VE AHİLİK
25.08.2017 HÜNKÂR HACI BEKTAŞ-I VELİ
18.08.2017 MEVLANA
11.08.2017 YUNUS EMRE
04.08.2017 SELÇUKLU?NUN DOĞUŞU
28.07.2017 ÂL-İ SELÇUK LİDERİ SELÇUK BEY
21.07.2017 ARSLAN YABGU
14.07.2017 SULTAN TUĞRUL BEY
08.07.2017 ALPARSLAN VE BÂTÎNİLİK
01.07.2017 SELÇUKLU?NUN YÜKSELİŞİ VE YIKILIŞI
24.06.2017 MOĞOL KASIRGASI
19.06.2017 Fİ?LEYLETİ?L-KADR
10.06.2017 ŞEHR-İ HİLÂL RAMAZAN
07.06.2017 ÖLÜM BİR MİHRİBAN
30.05.2017 BİR GÖNÜL ADAMI AHMET ER
29.05.2017 FETİH RUHU
19.05.2017 TÜRK-İSLAM MEDENİYETİ
12.05.2017 YA DEVLET BAŞA, YA KUZGUN LEŞE
06.05.2017 HAKANLARIN ŞEREFLENDİRDİĞİ DÜNYA
28.04.2017 ULU HAKAN ABDÜLHAMİD HAN
22.04.2017 ANKARA ANKARA OLALI BÖYLE BAŞ OLMAMIŞTI
17.04.2017 BİR DEĞİŞİM ÖNDERİ ÖZAL
08.04.2017 BAŞBUĞ BAŞKANLIK İÇİN TABİİ Kİ ?EVET?
01.04.2017 BAŞBUĞ BAŞKANLIK
24.03.2017 MUHSİN BAŞKAN'IN SONSUZLUĞA YOLCULUĞU
21.03.2017 NEVRUZ VE HIDRELLEZ
18.03.2017 TÜRKLER VE İSLÂMİYET
11.03.2017 YAFES NESLİ: TÜRK
04.03.2017 İLK MÜSLÜMAN TÜRK HAKANI: SATUK BUĞRA HAN
25.02.2017 YALNIZ KURT
18.02.2017 KAFKAS KARTALI ŞEYH ŞAMİL
11.02.2017 ŞEYH ALİ SEMERKANDİ
04.02.2017 ORTA ASYANIN IŞIK KANDİLİ ŞEHİRLER
27.01.2017 İKİ IŞIK KANDİLİ: İMAM-I RABBANİ VE ABDULHALİK-I GÜCDÜVÂNÎ
21.01.2017 ŞARKIN TÜRK HAKANI: TİMURLENK
14.01.2017 PÎR-İ TÜRKİSTAN
07.01.2017 AHMED YESEVÎ VE ALPERENLERİ
31.12.2016 AH BUHARA! AH SEMERKAND! AH YESİ! AH HİVA! SANA NE KADAR HASRETİZ!
24.12.2016 ATA YURT ORTA ASYA
17.12.2016 GÖKLERİN YILDIZI ALİ KUŞÇU
10.12.2016 KÂDIZÂDE-İ RÛMÎ
02.12.2016 BİLGE İNSAN ULUĞ BEY
27.11.2016 ZEMAHŞERÎ
20.11.2016 EBU NASR FARABİ
14.11.2016 BİRÛNİ
07.11.2016 ŞEYHÜ?R-REİS İBN-İ SİNA
30.10.2016 MATEMATİĞİN PİRİ CEBİR
24.10.2016 DİLDE FİKİRDE İŞTE BİRLİK-IV
17.10.2016 DİLDE, FİKİRDE, İŞTE BİRLİK-III
13.10.2016 DİLDE, FİKİRDE, İŞTE BİRLİK-II
09.10.2016 DİLDE, FİKİRDE, İŞTE BİRLİK-I
22.09.2016 ÖLÜRÜM TÜRKİYEM