ER-RAÛF

ER-RAÛF

(Çok şefkatli, pek merhametli, cömert olan)

Ey Raûf olan Rabbim;

Dünya meşgaleleri ile boğulup, dünyevi sıkıntılardan kendimi kurtaramadığım bir gün, ruh dünyamda kendimle bo­ğuşurken, Kur’an-ı Kerim’i açtım ve O’nun ruhlara itminan veren iklimine attım kendimi.

Rahman ve Rahim olan Rabbimin adıyla başladım oku­maya…

Bakara 207’de “İnsanlardan bir kısmı da vardır ki, Al­lah’ın rızasını isteyerek, nefsini Allah’a ibadet yolunda sarfe­der. Allah ise kullarına karşı çok merhamet edicidir” diyordun Rabbim!

Bir sevgi dalgası sardı ruhumu Allah’ım! İçim sevgin ile titredi!

Varsın Allahım Varsın!

Birsin Allahım Birsin!

Sen beni görensin,

Halimi bilensin ve sevgiyle gözetensin!

Âraf 156’yı okudum Allahım!

“Rahmetim dünyada her şeyi kuşatmıştır. Fakat ahiret­te onu, küfürden sakınanlara, zekât verenlere ve âyetlerimize iman etmiş olanlara has kılacağım” buyruğunu okuyunca kul­larına karşı ne kadar şefkatli ve merhametli olduğunu gördüm Allahım!

Sen RAÛF’sun Sen RAHİM,

Sen tüm kâinata HAKİM!

Tövbe 117. Ayet-i Kerime’ye geldim Allahım! Kendini anlatıyor, kulunla kanuşuyordun Rabbim!

“Şüphesiz Allah, o kullarına karşı çok şefkatli ve pek merhametlidir!”

Tövbe 128. Âyetinde de bana “örnek” olarak gönderdi­ğin Peygamber(s.a.v.)’inin vasıflarını sıralıyor ve “RAÛF” ismini o “Âlemlere Rahmet” habibine de veriyordun Allahım!

Rahmetinin kat kat artarak beni sarmaladığını hissettim Rabbim!

Bu aciz kuluna, sevgini ve merhametini âyetlerinle gös­teriyor yaralı gönlüne kudret elinle “merhem” oluyordun Sen, Yüce Yaradanım!

Rad 28. Âyet-i Kerime’sine geldim Rabbim!

“İyi bilin ki kalpler ancak Allah’ı anmakla yatışır ve hu­zur bulur” duyordun!

Evet Allahım Evet, Yüzlerce, binlerce EVET!

Sen sana “inananı” sevgiyle saran kapı!

Sen sana “sığınana” bir selâmet sahili!

Sen yaralı gönüllerin merhemi!

Sen ümitsizliğin, “ümide” döndüğü merci!

Varsın Allahım Varsın,

Birsin Allahım Birsin!

Sen benim sığınağım,

Sen benim tek kapımsın!

Zümer 53. ayete geldim Allahım;

“Ey nefislerinde haddi aşan kullarım! Rahmetimden ümit kesmeyin. Zira Rahmetim gazabımı aşmıştır” diyordun Rabbim…

Sanki göklerden “Rahmet” yağıyordu Allahım!

Ve o rahmet benim depremlerle sarsılan ruh dünyama iniyor, beni yıkıyor, temizliyordu adeta!

Ve Mü’min 7’yi okudum Rabbim:

Arşı yüklenen meleklerin ve onun etrafındakiler, Rable­rini hamd ile teşbih ediyor ve yeryüzünde iman eden kulların için dua ediyorlardı Allahım!

“Ey Rabbimiz! Senin Rahmetin ve ilmin her şeyi kuşat­mıştır. Tövbe edenlere ve senin yoluna tabi olanlara mağfiret eyle ve onları cehennem azabından koru!” diyorlardı…

Rahmetinin gereği, yarattığın kulunu “yalnız” bırakma­yıp meleklerine bile “insanoğlu” için dua emri veren yarada­nım,

SENİ DÜŞÜNDÜM!

Rahmetinle yıkandım, serinledim, sevgiyle dirildim Rabbim!

Sevgin, annemin sıcacık kolları, babamın saçlarını okşa­yan şefkatli elleri ile sardı beni!

İçimde en ufak üzüntü kalmamıştı Rabbim!

Evet, “dertler” “sıkıntılar” ve “imtihanlarla” “acılarla” dolu bu dünya!

Böyle olsun ne çıkar!

Sen VARSIN ya Allahım!

Yanımdasın, koruyanımsın Yâ Rab!

Sen sahibim! Efendim!

Sen şahdamarımdan yakın!

Varsın, Birsin Allahım!

Sen Raufsun, Sen Rahim!

Sen Beni Seven Rabbim!

Bu iman dirilişi ile kalktım Kur’an-ı Kerim’in başından!

Sen, Yunus sûresi 57. Âyet-i Kerime’de:

“Ey insanlar, size Rabbinizden bir öğüt, kalpleriniz­deki her türlü hastalığa bir ŞİFA, müminler için bir hidayet ve Rahmet kaynağı olan bir kitap gelmiştir,” buyuruyorsun RAUF olan Allahım!

Ben de “ŞİFA” yı kitabımda, senin kelâmında bulmuş­tum Rabbim!

Varsın Allahım Varsın!

Birsin Allahım Birsin!

Sen RAUF’sun, sen RAHİM!

Sen AFUVV’sun, sen HALİM!

Ben senin, toz, zerre kulun!

Ama sana binlerce HAMD ile dolu kulun!...

İsimlerini anlamayı ve tecellileriyle yaşamayı biz aciz kullarına nasibeyle Allahım!

http://www.enpolitik.com/kose-yazisi/1388/er-raf.html

Sizin Yorumunuz:

*
*

Diğer Yazılar

Diğer Yazılar